Szpital

Szpital, reż.Krzysztof Kieślowski

Film dokumentalny w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego z 1976 roku. Kamera Kieślowskiego rejestruje szpitalne życie lekarzy i pacjentów podczas 24-godzinnego dyżuru…

Przejmująca relacja z 24-godzinnego ostrego dyżuru lekarzy I Oddziału Chirurgii Urazowej Szpitala przy ul. Barskiej w Warszawie. Kamera Kieślowskiego rejestruje szpitalne życie lekarzy i pacjentów, ich wzajemne realacje, notuje chwile ważne i mniej ważne, momenty wypełnione nadzieją i te pełne zwątpienia. Poszczególne sekwencje przedzielają napisy informujące o czasie przeprowadzanej notacji dokumentalnej: jest 8:00 – rozpoczyna się dyżur, lekarze, pielęgniarki przebierają się, palą papierosy, rozmawiają, wysłuchują informacji o aktualnym stanie na oddziale. 9:00 – izba przyjęć, poranna krzątanina, gwar, wyznania niedoszłej samobójczyni. 10:00 – pierwsza operacja tego dnia, jest nerwowo. 13:00 – przychodzi zmęczenie, na czole operującego lekarza pojawiają się krople potu, do tego wiertarka przestała działać; pielęgniarka musi trzymać wtyczkę, by kontynuować zabieg. 15:00 – podczas badania pacjent zasłabł. 18:00 – znów kogoś przywieźli, nagły przypadek. 19:00 – jeden z lekarzy pomaga napisać niewidomej pacjentce podanie do urzędu, gdyż kobieta nie ma za co żyć. 20:00 – kolejna operacja. 21:00 – krótka telefoniczna rozmowa z przyjacielem i „kaszanka z plastiku” na ciepło. 24:00 – chwila odpoczynku, kolejna kawa, kolejny papieros. 3:00 – w trakcie zdejmowania gipsu złamał się trzonek od młotka. 6:00 – można się chwilę zdrzemnąć. 7:00 – golenie, poranny papieros. Andrzej Kołodyński na łamach „Głosu Pracy” (nr 137) pisał:

Z surowego, podzielonego na godziny zapisu powszednich dla pracowników szpitala wydarzeń wyłania się przejmujący obraz pracy pełnej oddania i odpowiedzialności.

  • „Szpital”, Polska 1976. Reżyseria i scenariusz: Krzysztof Kieślowski, zdjęcia: Jacek Petrycki, montaż: Lidia Zonn, dźwięk: Michał Żarnecki, Małgorzata Moszczeńska, kierownictwo producji: Ryszard Wrzesiński. Produkcja: Wytwórnia Filmów Dokumentalnych w Warszawie. Czarno-biały, 20 min.

Nagrody:

  • Grand Prix Złoty Smok na 14. Międzynarodowym Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Krakowie, 1977;
  • Syrenka Warszawska, nagroda Klubu Krytyki Filmowej Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, przyznana na 17. Ogólnopolskim Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Krakowie, 1977.

Autor: Jerzy Armata, marzec 2011