Marzena Trybała

Marzena Trybała (ur. 16 listopada 1950 w Krakowie) – polska aktorka filmowa, teatralna, telewizyjna i głosowa, wykonawczyni piosenki aktorskiej. Urodziła się i wychowała w Krakowie, gdzie w 1972 ukończyła Wydział Aktorski w PWST.

Na pierwszym roku studiów Jan Budkiewicz, drugi reżyser, dostrzegł ją na juwenaliach w Krakowie i zaprosił na zdjęcia próbne do dramatu Andrzeja Wajdy Krajobraz po bitwie (1970), z których w efekcie po pierwszym dniu próbnym zrezygnowała. Rok później przyjęła rolę Angeli, żony doktora Mazzea de la Montany (Tadeusz Kondrat) w komedii telewizyjnej Jana Budkiewicza Dekameron 40 czyli cudowne przytrafienie pewnego nieboszczyka (1971). Można ją było dostrzec jako autostopowiczkę w dwóch odcinkach produkcji telewizyjnej Stanisława Jędryki Podróż za jeden uśmiech (1971) i potem w kinowej wersji serialu (1972). Zadebiutowała na kinowym ekranie jako Magda Barwińska, żona Romana (Andrzej Seweryn) w dramacie psychologiczno-sensacyjnym Sylwestra Chęcińskiego Roman i Magda (1978).

Zaraz po studiach wyjechała do Poznania, gdzie latach 1972–1978 związała się z Teatrem Polskim i otrzymała Medal Galerii Nowej „za szczególne osiągnięcia artystyczne w 1977”. W latach 1978–1982 była aktorką Teatru Słowackiego w Krakowie.

Krzysztof Kieślowski zaangażował ją do roli niepozornej i małomównej Werki, siostry Daniela (Jacek Sas-Uhrynowski) i miłości Witka Długosza (Bogusław Linda) w dramacie psychologicznym Przypadek (1981). Wkrótce Kieślowski zaproponował jej zagranie roli Magdy w melodramacie Krótki film o miłości, jednak w tym czasie wygrała casting do kostiumowego serialu telewizji NRD Blask Saksonii i chwała Prus (Sachsens Glanz und Preußens Gloria, 1985-1987), gdzie wcieliła się w postać hrabiny Cosel. U Kieślowskiego zagrała jeszcze w dramacie psychologicznym Bez końca (1984) i czarnej komedii Trzy kolory. Biały (1993).

W latach 1983–1990 występowała w Teatrze Narodowym. Następnie w latach 1990–1997 grała w warszawskim Teatrze Polskim, gdzie w 1993 odniosła sukces w roli Elmiry w komedii Moliera Tartuffie w reżyserii Jana Bratkowskiego zdobywając nagrodę aktorską na XXXIII Kaliskich Spotkaniach Teatralnych. W 1998 związała się z Teatrem Ateneum. W 1998 zwyciężyła na XXXVII Rzeszowskich Spotkaniach Teatralnych w plebiscycie popularności za rolę Doris w przedstawieniu Za rok o tej samej porze w reż. Barbary Sass w wykonaniu Teatru na Woli im. Tadeusza Łomnickiego. Od 1998 związała się z Teatrem Ateneum.

Zagrała w wielu głośnych polskich filmach, w tym Widziadło (1983), Miłość z listy przebojów (1984), Pismak (1985), Spowiedź dziecięcia wieku (1985), C.K. Dezerterzy (1985), Komediantka (1986), Oszołomienie (1988) i Powrót wilczycy (1990).

W 2007 otrzymała nagrodę „Wielki Ukłon” za całokształt twórczości na Międzynarodowym Festiwalu Kina Autorskiego „Quest Europe” w Zielonej Górze. Stała się znana z ról telewizyjnych w serialach takich jak Zmiennicy (1986), Sukces (1996), Samo życie (2003), Pensjonat pod Różą (2004-2006) czy Barwy szczęścia (2007-2020).